Posts Tagged ‘Διατροφή’

20 χρόνια στον… ιστό

Posted: Μαρτίου 13, 2009 in Γενικά
Ετικέτες:

web-thumb-small

Ήταν 13 Μαρτίου του 1989 όταν Τιμ Μπέρνερς-Λι, ερευνητής του CERN, ξεκινούσε την υλοποίηση ενός μεγαλεπίβολου σχεδίου που είχε ως στόχο τη διασύνδεση μέσω υπολογιστών, καθηγητών και επιστημόνων από όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Η πρόταση του με τίτλο «Information Management : a Proposal» είχε γίνει μόλις αποδεκτή από τον προϊστάμενό του Μάικ Σεντάλ. Ενα χρόνο αργότερα το World Wide Web θα άλλαζε μια για πάντα τον τρόπο επικοινωνίας και ενημέρωσης ανάμεσα σε χιλιάδες χρήστες υπολογιστών από κάθε γωνιά του πλανήτη. Η βασική ιδέα του Μπέρνερς-Λι στηρίχθηκε στην σύνδεση μεγάλων υπολογιστικών συστημάτων και προσωπικών υολογιστών (PC) μέσω μιας νέας «γλώσσας», του hypertext, έτσι ώστε να γίνεται ευκολότερη η διαχείριση μεγάλου όγκου πληροφοριών. Για το σκοπό αυτό δημιούργησε ένα πρόγραμμα ανάγνωσης της πληροφορίας (browser) με το οποίο ο χρήστης θα μπορεί να βλέπει ηλεκτρονικές «σελίδες» και να μεταφέρεται από τη μία στην άλλη με τη χρήση ενεργών συνδέσμων (links). Ο πρώτος ηλεκτρονικός ιστότοπος (web site) στην ιστορία του Web ήταν το Info.cern.ch και ήταν εγκατεστημένη σε ένα υπολογιστή τύπου NeXT στο CERN και η πρώτη ηλεκτρονική σελίδα είχε τη διεύθυνση http://info.cern.ch/hypertext/WWW/TheProject.html και περιλάμβανε πληροφορίες για το πρόγραμμα. Το 1991 εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι, εκτός CERN, server στην Ευρώπη και προς το τέλος της χρονιάς εγκαταστάθηκε ο πρώτος web server στις ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο του Stanford. Την ίδια χρονιά κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα μη-πανεπιστημιακά web site (π.χ. το http://www.worldbank.org) ενώ η Τζέιν Αρμουρ Πόλι επινοεί τον όρο «σερφάρω στο internet» («Surfing the Internet»). Μεγάλες εφημερίδες όπως οι New York Times, ο Guardian, η Le Monde κάνουν ευρύτερα γνωστό το νέο μέσο με δημοσιεύματά τους το 1993. Ο ρυθμός ανάπτυξης του WWW αγγίζει το πρωτοφανές ποσοστό του 341% ανά έτος, ξεπερνώντας ακόμη και αυτή την εξάπλωση των τηλεφωνικών επικοινωνιών στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1994 δύο φοιτητές του Stanford δημιουργούν το Yahoo κάνοντας το χόμπι τους επάγγελμα. Την ίδια χρονιά ανοίγει το Amazon, το πρώτο online βιβλιοπωλείο στην ιστορία του διαδικτύου. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 80 εκατομμύρια ενεργά web site, δεκάδες εκατομμύρια ιστολόγια και εκαντοντάδες εκατομμύρια χρήστες από όλες τις χώρες του κόσμου.

Πηγή Ελευθεροτυπία

Slow Food vs fast-food

Posted: Μαρτίου 10, 2009 in Γενικά
Ετικέτες:

Slow food vs fast food

Το κίνημα «Slow Food» («αργό γεύμα», σε αντιπαράθεση με το «fast-food», το γρήγορο γεύμα) είναι στρατευμένο εδώ και μία δεκαετία στη διαμόρφωση μιας διαφορετικής προσέγγισης της γαστρονομίας.

Όταν το 1986 τα Mac Donald’s επιχείρησαν να ανοίξουν το πρώτο κατάστημά τους στην ιστορική αναγεννησιακή Πιάτσα ντι Σπάνια, στη Pώμη, μια σειρά πολίτες ξεσηκώθηκαν θεωρώντας το προσβολή για την ιστορία και τον πολιτισμό της πόλης. Από τη διαμαρτυρία αυτή γεννήθηκε η ιδέα του Slow Food ως μια απάντηση στο Fast Food και ότι αυτό εκφράζει.

Tο 1989, στη 200στή επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης, υπογράφεται στο Παρίσι η ιδρυτική πράξη του Slow Food, από κινήσεις πέντε χωρών της Ευρώπης.

Σήμερα, το κίνημα της βραδυφαγίας, με σήμα το σαλιγκάρι και έδρα την ιταλική πόλη Mπρα του Πιεντμόντ, έχει 80.000 μέλη σε πάνω από 100 χώρες, οργανωμένα σε 800 και πλέον τοπικές επιτροπές. Στην Iταλία, που παραμένει εκτός από γενέτειρα και κύρια βάση του κινήματος, έχει 35.000 μέλη και 350 επιτροπές. Πρόκειται πλέον για ένα διεθνές ρεύμα, που μπορεί να μην έχει μια ορμητική ανάπτυξη, αλλά δημιουργεί σταθερά νέα κριτήρια. Από τα πρώτα τμήματα του Slow Food ήταν και το ελληνικό.

Πολιτιστικό βάθος

Είναι φανερό ότι το Slow Food δεν είναι απλά μια διατροφική παρέμβαση, αλλά μια προσπάθεια με πολιτιστικό βάθος. Εξάλλου η κουζίνα, η διατροφική παράδοση, η ίδια η διαδικασία του γεύματος, είναι βασικές πλευρές του ανθρώπινου πολιτισμού και της πολιτιστικής ταυτότητας των λαών, αντικατοπτρίζουν τον τρόπο ζωής, τις παραγωγικές και κοινωνικές σχέσεις. Από την αρχαία Ελλάδα όπου θεωρούνταν ιδιαίτερα υποτιμητικό να τρώει κανείς μόνος του, μέχρι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, όταν η διατροφική αξία βγήκε από τα σαλόνια της αριστοκρατίας και έγινε εθνικό και κοινωνικό αγαθό, η διατροφή βρίσκεται στο κέντρο της ανθρώπινης ζωής. Kαι όχι μόνο από τη σκοπιά της επιβίωσης, αλλά και του επιπέδου ανάπτυξης του πολιτισμού.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι οπαδοί του Slow Food αντιτίθενται στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης, χωρίς να οχυρώνονται στον τοπικισμό. Είναι κάτι παραπάνω από μια διαμάχη μεταξύ του χάμπουργκερ από τη μια και του χαλουμιού ή της παρμεζάνας από την άλλη, όσο κι αν προτιμάμε τα δεύτερα…

Από ’κει πηγάζει και η αντίθεση του Slow Food στην είσοδο των μεταλλαγμένων προϊόντων. Aλλα εθνικά τμήματα είναι συνολικά αντίθετα στα μεταλλαγμένα, άλλα επιφυλακτικά, ζητώντας περισσότερη, ανεξάρτητη από τις εταιρείες, έρευνα. Aξίζει να σημειωθεί ότι το Slow Food δεν επισημαίνει μόνο τους κινδύνους για την υγεία και το περιβάλλον, αλλά και την απειλή καταστροφής του ιδιαίτερου διατροφικού πολιτισμού, καθώς και τον κίνδυνο ελέγχου από λίγες εταιρείες του διατροφικού υλικού (μέσω πατεντών).

Στην Ελλάδα

H οικολογική αντίληψη χρωματίζει έτσι κι αλλιώς συνολικά τη δράση του Slow Food. «Στο συνέδριό μας στο Πόρτο αποφασίσαμε να αναδειχθούμε σε διεθνές οίκο-διατροφικό κίνημα», τονίζει ο Bασίλης Nικολάκης, επικεφαλής του ελληνικού τμήματος. Xωρίς να κρύβει την υστέρηση που παρουσιάζει το Slow Food στη χώρα μας, ο κ. Nικολάκης σημειώνει ότι η βασική προσπάθεια του ελληνικού τμήματος συγκεντρώνεται στη διάσωση και ανάπτυξη μοναδικών διατροφικών προϊόντων της ελληνικής γης. «Είναι σαν μια κιβωτός των γεύσεων. Αλλά εμείς δεν το βλέπουμε σαν μουσείο. H κουζίνα είναι σαν τη γλώσσα. Αν δεν την αναπτύξουμε, πεθαίνει!», τονίζει.

Στις προσπάθειες του ελληνικού τμήματος τα τελευταία χρόνια συγκαταλέγεται η προώθηση ενός ξεχωριστού κεφαλοτυριού από την Iο, που παράγουν ελάχιστοι πια ηλικιωμένοι τυροκόμοι του νησιού και του μαυροτράγανου της Σαντορίνης, μιας πολύ παλιάς ποικιλίας αμπέλου, που είχε εγκαταλειφθεί λόγω χαμηλής παραγωγικότητας, και φαίνεται ότι μπορεί να δώσει ερυθρό ξηρό κρασί τεραστίων δυνατοτήτων. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι ο κτηνοτρόφος Δημήτρης Δήμος κατέκτησε ένα από τα διεθνή βραβεία Slow Food 2002 για τη σωτηρία μιας σπάνιας ντόπιας φυλής αγελάδας.

Η φιλοσοφία του slow food

Η θέση που αναπτύσσεται εδώ είναι απλή: η γαστρονομία ανήκει στο πεδίο των επιστημών, της πολιτικής και της κουλτούρας. Αντίθετα με το τι πιστεύουμε γι’ αυτήν, μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για τη διεκδίκηση πολιτισμικών ταυτοτήτων, καθώς και προνομιακό σχέδιο για την αντιπαράθεση με την τρέχουσα διαδικασία της παγκοσμιοποίησης.

Γιατί δεν είναι καθόλου κακό να εκτιμά κανείς τις ηδονές του ουρανίσκου, θεμελιώδους βάσης της γαστρονομικής γνώσης και βασικού στοιχείου για μία ποιοτική ζωή. Το κίνημα Slow Food (www.slow-food.com) δημιουργήθηκε «για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απολαυστική διατροφή».

Ορισμένοι ακτιβιστές, συχνά αριστεροί, ταράζονται με τέτοιου είδους δηλώσεις, τις οποίες προσομοιάζουν με συμπτώματα «αστικής παρακμής» ή «εκφυλισμένης επικούρειας φιλοσοφίας». Κάποιες αποσαφηνίσεις κρίνονται, λοιπόν, απαραίτητες.

Καταρχήν, όταν μιλάμε για γαστρονομία, δεν επικαλούμαστε μονάχα την ευχαρίστηση. Σύμφωνα με τον βασικό της θεωρητικό, τον Ανθελμο Μπριγιά-Σαβαρέν (1755-1826), συγγραφέα του βιβλίου «Φυσιολογία της γεύσης» (1826), η γαστρονομία είναι η «ορθολογική γνώση όλων όσων σχετίζονται με τον άνθρωπο και με το πώς αυτός τρέφεται».

Εκκινώντας από αυτόν τον απλό ορισμό, με λίγη διανοητική προσπάθεια, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η γαστρονομία θέτει εκ νέου την τροφή στο επίκεντρο του συλλογικού ενδιαφέροντος.

Ο Μπριγιά-Σαβαρέν ήθελε, αναγάγοντας τα αποτελέσματα στις αιτίες τους, να κάνει τη μαγειρική τέχνη πραγματική επιστήμη. Επιδόθηκε σε μία πολύ προηγμένη ανάλυση της μηχανικής της γεύσης, μελετώντας την ισχνότητα και την παχυσαρκία, την επίδραση της δίαιτας στην ανάπαυλα, στη νηστεία, στην εξάντληση και στον θάνατο.

Η γαστρονομία μάς οδηγεί σε μία γνώση διεπιστημονική και πολύπλοκη. Το ενδιαφέρον για «όλα όσα σχετίζονται με τον άνθρωπο και με το πώς αυτός τρέφεται» απαιτεί γνώσεις σε σειρά πεδίων: ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, οικονομία, χημεία, γεωργία, οικολογία, ιατρική, γνώσεις κληροδοτημένες από την παράδοση και γνώση της σύγχρονης τεχνολογίας.

Η τροφή (η παραγωγή της, το εμπόριο και η κατανάλωσή της, με μια λέξη: η γαστρονομία) αξίζει να επανέλθει στην καρδιά της διεθνούς δημόσιας συζήτησης και να αποκτήσει θέση μεταξύ των προτεραιοτήτων των κυβερνήσεων. Διότι, όπως υποστηρίζει ο Γουέντελ Μπέρι, ποιητής και αγρότης από το Κεντάκι, «η βρώση είναι μια γεωργική πράξη».

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που, από τη διάσκεψη κορυφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) στο Σιάτλ, το 1999, το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης έχει ως κύριους φορείς τους αγρότες, ενώ οι πιο γνωστοί του επικεφαλής (Χοσέ Μποβέ, Ραφαέλ Αλεγρία, Εβο Μοράλες κ.ά.) προέρχονται από τον αγροτικό κόσμο. Και δεν πρόκειται ακόμη για σύμπτωση, που, το ζήτημα της διατροφής προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία εξαιτίας των αμφιβολιών για την ποιότητα των βιομηχανικών τροφίμων. Ούτε είναι ακόμη τυχαίο το ότι, σύμφωνα με την αναφορά του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), «Millenium Ecosystem Assessment» (2005), τα περισσότερα περιβαλλοντικά προβλήματα αποτελούν απόρροια ανορθόδοξων μεθόδων παραγωγής τροφής.


Βιοποικιλότητα και παράδοση

Περίπου ο μισός πληθυσμός της Γης ζει ακόμη σε αγροτικές ζώνες. Εάν σε αυτούς προσθέσουμε τα άτομα που ασχολούνται με την παραγωγή ή με την επεξεργασία τροφίμων στις αστικές ζώνες, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η πλειονότητα των κατοίκων του πλανήτη απασχολείται στον κλάδο της διατροφής. Δυστυχώς, οι περισσότερες από τις χρησιμοποιούμενες τεχνικές είναι απαράδεκτες.

Οι ζημιές είναι τεράστιες, εξαιτίας των εντατικών παραγωγικών μεθόδων που καταναλώνουν περισσότερους πόρους από αυτούς που παράγουν.

Σε ορισμένες ανεπτυγμένες χώρες, οι αγρότες και οι εργάτες των επιχειρήσεων του κλάδου της γεωργίας αποτελούν μετά βίας το 2% του ενεργού πληθυσμού, επειδή τα πάντα έχουν βιομηχανοποιηθεί. Στη βιομηχανική αλυσίδα παραγωγής παράγονται είδη διατροφής άγευστα, τυποποιημένα, αντι-οικολογικά και, συχνά (όπως αποδεικνύεται από πληθώρα σκανδάλων, μεταξύ των οποίων και αυτό με τις «τρελές αγελάδες»), επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία.

Το μέλλον δεν θα είναι εγγυημένο παρά μόνον από άνδρες και γυναίκες οι οποίοι θα παράγουν είδη διατροφής μέσω τεχνικών συμβατών με τους ρυθμούς του πλανήτη, οι οποίες θα αξιοποιούν εκ νέου παλαιές μεθόδους, με σεβασμό για τη βιοποικιλότητα και με γαστρονομικές παραδόσεις συνδεδεμένες με την κουλτούρα και την οικονομία κάθε περιοχής.

Η γαστρονομική επιστήμη, με την τεχνογνωσία της, τον σεβασμό της ποιότητας ζωής και των πολιτισμικών διαφορών, πρέπει να επανέλθει σε μονοπάτια που προσεγγίζουν τις νέες οικολογικές απαιτήσεις.

Το να τεθεί η επιστήμη του απολαυστικού φαγητού στην υπηρεσία της προστασίας της φύσης, θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην παραγωγή της καλύτερης δυνατής τροφής. Πρόκειται για μία φιλοδοξία θεμιτή, όπως και φυσιολογική.

Ομως δεν λαμβάνεται πλέον υπόψη. Εχουμε δημιουργήσει μία παραγωγή που δεν αναζητά πλέον το καλό προϊόν, αλλά το πιο εμπορεύσιμο. Τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά της τροφής έχουν ατονήσει, η ποικιλία και η βιοποικιλότητα έχουν μειωθεί, έχουμε διαταράξει τις ισορροπίες, δηλητηριάζοντας τα εδάφη, μολύνοντας τον αέρα, αυξάνοντας τη χρήση μέσων μεταφοράς που επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Αντί να θέσουμε ένα τέλος στο δράμα της πείνας στον κόσμο, έχουμε εγκαθιδρύσει ένα παγκόσμιο σύστημα που δεν σέβεται καθόλου την εργασία δισεκατομμυρίων ανθρώπων και που αποδεικνύεται εγκληματικό για την κοινωνία.

Η αποκατάσταση των κριτηρίων μιας γεωργίας όσο το δυνατόν τοπικής, εποχιακής, φυσικής, παραδοσιακής, είναι η απαρχή μιας λύσης. Τα ανθρώπινα πλάσματα πρέπει αναμφίβολα να τρέφονται, όχι, όμως, εις βάρος της ισορροπίας της φύσης. Οι γαστρονόμοι, οι καταναλωτές δεν μπορούν να το αγνοούν πλέον: ακόμη κι αν αυτό προκαλεί το μειδίαμα κάποιων, η τροφή που επιλέγουμε προσανατολίζει τον κόσμο.

Το κίνημα «Slow Food» έχει συγκεκριμενοποιήσει τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις και έχει προσδιορίσει τα πεδία για την οικοδόμηση της διαφορετικής γαστρονομίας. Προτείνει πρόγραμμα εκπαίδευσης σε ζητήματα διατροφής και γεύσης, με νέες μεθόδους, προσαρμοσμένες σε όλες τις ηλικίες, στο σχολείο και σε χώρους αναψυχής. Εχει οργανώσει διεθνείς εκδηλώσεις, όπως το Σαλόνι Γεύσης(1) του Τορίνου, που αντιμάχονται την ομοιογένεια της τροφής και παρουσιάζουν το έργο ποιοτικών παραγωγών, έχει αναπτύξει περίπου 300 ειδικότερα σχέδια δράσης για την προστασία της βιοποικιλότητας και των παλαιών παραδόσεων της παραγωγής σε ολόκληρο τον κόσμο. Εχει συνεισφέρει, επίσης, στη δημιουργία, το 2004, του πρώτου πανεπιστημίου γαστρονομικών επιστημών, το οποίο βρίσκεται στην Ιταλία, στο Πολένζο (Πιεμόν) και στο Κολόρνο (Αιμιλία-Ρωμανία).

Η νέα σύλληψη της γαστρονομίας δεν είναι απλώς μία ιδέα, έχει μετατραπεί σε κοινωνικό κίνημα το οποίο συνδέεται με την παγκόσμια κατακραυγή εναντίον των κάθε είδους τυποποιήσεων που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση, ενώ οικειοποιείται όλες τις «διεκδικήσεις των πρασίνων» για την προστασία του περιβάλλοντος και την οικολογία.

Η πραγματική κινητήρια δύναμη συνίσταται στα περίπου 100.000 μέλη του «Slow Food», που συσχετίζονται με παραγωγούς, αγρότες, χειρώνακτες και ψαράδες, οι οποίοι μοιράζονται αυτές τις ιδέες, εργάζονται και ανταλλάσσουν γνώσεις αποβλέποντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Πολλοί πολιτικοί ακτιβιστές παραμένουν αδιάφοροι απέναντι στις έννοιες της νέας γαστρονομίας που παρουσιάζονται εδώ. Με εξαίρεση εκδηλώσεις όπως το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, όπου οι αγρότες παίζουν τον κύριο ρόλο, η πολιτική σφαίρα γενικότερα επιμένει να αγνοεί την πολυπλοκότητα της πράξης της βρώσης. Ομως, πίσω από κάθε παραδοσιακό διατροφικό προϊόν, εύγευστο και οικολογικό, κρύβονται αιώνες τεχνογνωσίας, ευφυΐας και δημιουργικότητας: πώς μπορούμε να διακινδυνεύσουμε να τα εξαλείψουμε όλα αυτά στο όνομα της παραγωγικότητας;
Ευτυχώς, η ελπίδα προέρχεται από την ύπαιθρο. Αυτή είναι η αιτία για τη δημιουργία της Terra Madre -της παγκόσμιας συνάντησης «διατροφικών κοινοτήτων», η οποία έλαβε χώρα πρώτη φορά στο Τορίνο, τον Οκτώβριο του 2004. Πάνω από 5.000 άτομα (αγρότες, ψαράδες, νομάδες) συμμετείχαν σε αυτήν, εκπροσωπώντας 1.200 κοινότητες που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή τροφίμων, από 130 χώρες του κόσμου(2). Μία νέα συνάντηση θα πραγματοποιηθεί από τις 24 έως τις 26 Οκτώβρη 2006, και πάλι στο Τορίνο.

Οι ακτιβιστές του «Slow Food»

Οι «διατροφικές κοινότητες» είναι ομάδες ατόμων που εργάζονται από κοινού για να παράγουν καλή τροφή, οικολογική και σεβόμενη την κοινωνική δικαιοσύνη. Ούτε «ιδεολογική στράτευση» ούτε συνδικαλιστική ή αγωνιστική υποστήριξη: πρόκειται για εργαζόμενους που έχουν εμπειρία σε αγώνες καθημερινούς και οι οποίοι συνεργάζονται για να επιβιώσουν. Οι περισσότεροι από αυτούς πλήρωσαν οι ίδιοι τα έξοδα για το ταξίδι τους, ενώ το «Slow Food» είχε εγγυηθεί τη φιλοξενία αυτών των «διανοούμενων της γης» που δίνουν καινούριο νόημα στην παραγωγή τροφής. Το αίτημά τους είναι σαφέστατα πολιτικό, καθώς παραπέμπει παράλληλα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα της ακεραιότητας της διατροφής και στην ελευθερία να ασκεί κανείς το επάγγελμά του.

Το σχέδιο της συνάντησης του Οκτωβρίου του 2006 είναι να διατυπωθούν εκ νέου αυτοί οι στόχοι. Οι «διανοούμενοι της γης» θα συνευρεθούν με «σεφ», άνδρες και γυναίκες, προερχόμενους από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, αποφασισμένους να υιοθετήσουν τα προϊόντα των κοινοτήτων του διατροφικού κλάδου. Καθηγητές και πανεπιστήμια που ασχολούνται με ζητήματα που συνδέονται με τη διατροφή και την αξιοποίηση της προγονικής σοφίας, θα εκπροσωπηθούν σε μεγάλο βαθμό, με την προοπτική να αναπτυχθεί διάλογος με τα σύγχρονα επιστημονικά πεδία. Ο στόχος είναι να αξιοποιηθούν όλες οι γαστρονομικές γνώσεις.

Χάρη στη νέα γαστρονομία, που συλλαμβάνει την πράξη της βρώσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της παραγωγής, γεννιέται, λοιπόν, ένα διευρυμένο δίκτυο παραγωγών, εμπόρων, «σεφ», αγροτών και καταναλωτών. Με αυτή την έννοια, ο καταναλωτής μετατρέπεται σε «συμπαραγωγό».

Με την Terra Madre του 2006 θα ξεκινήσει τη δράση της μiα πολυδιάστατη ομάδα που αποτελείται από γαστρονόμους νέου τύπου, οι οποίοι προέρχονται από μεγάλες και μικρότερες κοινότητες του διατροφικού κλάδου, τοποθετούμενες στο περιθώριο των παραδοσιακών πολιτικών οργανώσεων. Πρόκειται για μία δημοκρατία των «ταπεινών», η οποία εκφράζεται μέσα από τον τρόπο διατροφής τους, καθώς οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι εφικτή μία άλλου είδους ανάπτυξη.

Μακράν του να παραμείνει ελιτίστικη πρακτική, η γαστρονομία μπορεί να μετατραπεί στην πλέον δημοκρατική επιστήμη. Γιατί η δυνατότητα να τρέφεται κανείς με ποιοτικά προϊόντα, η απόλαυση της τροφής και η υπεράσπιση της ακεραιότητας της διατροφής πρέπει να είναι δικαιώματα όλων.

Πηγή : Ελευθεροτυπία

Η πείνα στον κόσμο

Posted: Μαρτίου 10, 2009 in Γενικά
Ετικέτες:

world_hunger_mapgr2

396_1

Η παγκόσμια κρίση των τροφίμων έχει οδηγήσει σε αυξήσεις ρεκόρ μέχρι και 83% στις τιμές βασικών τροφίμων, όπως το ρύζι, το καλαμπόκι και τα σιτηρά και υπολογίζεται να οδηγήσει στην πείνα επιπλέον 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους!

Οι κυβερνήσεις, με την καθοδήγηση των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, έχουν υπονομεύσει τις τοπικές αγροτικές οικονομίες και έχουν παραμελήσει τους μικρούς παραγωγούς, ιδιαίτερα τις γυναίκες αγρότισσες, που παράγουν το 80% της τροφής παγκοσμίως, αλλά αποτελούν το 60% των ανθρώπων που υποφέρουν από πείνα. Τώρα οι φτωχοί του κόσμου πληρώνουν το τίμημα ενώ οι μεγάλες αγρο-βιομηχανίες καρπώνονται τα κέρδη.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα σε επαρκή τροφή και οι κυβερνήσεις έχουν την υποχρέωση να σέβονται, να προστατεύουν και να εκπληρώνουν αυτό το δικαίωμα.

10 λόγοι για τους οποίους

δεν χρειαζόμαστε τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα

gm-plant

Με τη ραγδαία πρόσφατη αύξηση του κόστους των τροφίμων – η οποία δεν αφορούσε μόνο τους δυτικούς καταναλωτές, αλλά και τους φτωχούς και πεινασμένους στον αναπτυσσόμενο κόσμο – τα γενετικώς τροποποιημένα (ΓΤ) τρόφιμα άλλη μια φορά προωθούνται ως τρόπος για να θραφεί ο κόσμος. Αυτό είναι δεν είναι παρά ένα τέχνασμα δημιουργίας κλίματος εμπιστοσύνης. Πέρα από το να χρειαζόμαστε περισσότερα Γ.Τ. τρόφιμα, υπάρχουν σημαντικοί λόγοι για τους οποίους είναι επείγουσα ανάγκη να απαγορευθούν εντελώς:

1. Τα Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα δεν θα λύσουν την επισιτιστική κρίση

Το 2008 Έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της παραγωγής αγροκαυσίμων (βιοκαυσίμων) είναι η κύρια αιτία της αύξησης των τιμών των τροφίμων Ο Γ.Τ. κολοσσός Monsanto έχει πρωτοστατήσει στην άσκηση πιέσεων για τα αγροκαύσιμα (φυτά που καλλιεργούνται για παραγωγή καύσιμων αντί τροφίμων)- ενώ υπερωφελείται από την επισιτιστική κρίση χρησιμοποιώντας την ως ευκαιρία για την προώθηση των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων!

«Η κλιματική κρίση χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση των αγροκαυσίμων, συμβάλλοντας στη δημιουργία της επισιτιστικής κρίσης. Και τώρα η επισιτιστική κρίση χρησιμοποιείται για να αναζωογονηθεί η μοίρα της Γ.Τ. βιομηχανίας.» Daniel Howden, Αφρική, ανταποκριτής, εφημερίδα The Indepedent.

«Η κυνική πλευρά μου πιστεύει ότι απλά χρησιμοποιούν τη τρέχουσα κρίση στα τρόφιμα και τα καύσιμα ως εφαλτήριο για την προώθηση και επαναφορά των Γ.Τ. καλλιεργειών στη δημόσια κουβέντα.. Αντιλαμβάνομαι γιατί κάνουν κάτι τέτοιο, ωστόσο ο κίνδυνος είναι ότι οι ισχυρισμοί τους σχετικά με το ότι οι Γ.Τ. καλλιέργειες θα λύσουν το πρόβλημα της ξηρασίας ή τη σίτιση του κόσμου, δεν είναι παρά βλακείες.» Καθ. Denis Murphy, επικεφαλής της βιοτεχνολογίας, Πανεπιστήμιο του Glamorgan, Ουαλία

2. Οι Γ.Τ. καλλιέργειες που δεν αυξάνουν τις δυνατότητες απόδοσης

Παρά τις υποσχέσεις, οι Γ.Τ.Ο. δεν έχουν αυξήσει τη δυνατότητα απόδοσης των εμπορικών καλλιεργειών Στην πραγματικότητα, οι μελέτες δείχνουν ότι η πιο ευρέως καλλιεργούμενη Γ.Τ. καλλιεργειών, η Γ.Τ. σόγια, έχει υποστεί μείωση των αποδόσεων .

«Ας το ξεκαθαρίσουμε. Μέχρι τώρα (2008), δεν υπάρχουν στο εμπόριο Γ.Τ. καλλιέργειες που εγγενώς αυξάνουν την απόδοση. Επίσης, δεν υπάρχουν Γ.Τ. καλλιέργειες στην αγορά που είναι σχεδιασμένες ώστε να είναι ανθεκτικές στη ξηρασία τη, μείωση της νιτρικής ρύπανσης [λόγω λιπασμάτων] ή την διατήρηση του εδάφους. Δεν υπάρχει ούτε μία.» Δρ Doug Gurian-Sherman, πρώην ειδικός βιοτεχνολογίας της Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ και πρώην σύμβουλος για τους Γ.Τ.Ο. της Food and Drugs Administration

3. Οι Γ.Τ. καλλιέργειες αυξάνουν τη χρήση φυτοφαρμάκων

Επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι στις ΗΠΑ οι Γ.Τ. καλλιέργειες έχουν προκαλέσει μια γενική μέση αύξηση, και όχι μείωση, στη χρήση φυτοφαρμάκων, σε σύγκριση με συμβατικές καλλιέργειες .

«Η υπόσχεση ήταν ότι θα χρησιμοποιούσατε λιγότερα χημικά και θα υπήρχε μεγαλύτερη απόδοση. Ωστόσο επιτρέψτε μου να σας πω τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια» Bill Christison, πρόεδρος του αμερικανικού Εθνικού Συνασπισμού Οικογενειακών Αγροκτημάτων

4. Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να τραφεί ο κόσμος

Μια σημαντική, πρόσφατη έκθεση 400 επιστημόνων-με χορηγό τον ΟΗΕ και τη Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία επικυρώθηκε από 58 χώρες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Γ.Τ. καλλιέργειες έχουν λίγα να προσφέρουν στη παγκόσμια γεωργία και τις προκλήσεις της φτώχειας, της πείνας, και την αλλαγή του κλίματος, καθώς υπάρχουν διαθέσιμες καλύτερες εναλλακτικές λύσεις.


5. Άλλες γεωργικές τεχνολογίες είναι περισσότερο επιτυχημένες

Η μέθοδος της ολοκληρωμένης διαχείρισης επιβλαβών εντόμων, και άλλες καινοτόμες μέθοδοι χαμηλών εισροών ή οι βιολογικές μέθοδοι ελέγχου παρασίτων και ενίσχυσης των αποδόσεων, έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικές, ιδιαίτερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Άλλη τεχνολογίες αναπαραγωγής φυτών, όπως η Marker Assisted Selection (μη Γ.Τ. γενετική χαρτογράφηση), είναι αναμένεται ευρέως να δώσει ώθηση στη παγκόσμια γεωργική παραγωγικότητα πιο αποτελεσματικά και με ασφάλεια από ότι οι Γ.Τ.Ο.

«Μια αθόρυβη επανάσταση συμβαίνει στην χαρτογράφηση των γονιδίων, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε καλύτερα τα φυτά. Αυτό είναι κάτι προετοιμάζεται και θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερες θετικές επιπτώσεις στη γεωργία [από ότι οι Γ.Τ.Ο.]. » John Snape Καθηγητής, Προϊστάμενος του Τμήματος Γεωπονίας Φυτικής γενετική, Κέντρο John Innes

6. Τα Γ.Τ. τρόφιμα δεν έχουν αποδειχθεί ασφαλή προς κατανάλωση

Η γενετική τροποποίηση είναι ένας χονδροειδής και ανακριβής ενσωμάτωσης ξένου γενετικού υλικού (π.χ. από ιούς, βακτήρια) σε φυτά, με απρόβλεπτες συνέπειες. Τα Γ.Τ. τρόφιμα που προκύπτουν έχουν υποστεί ελάχιστα αυστηρές και μη- μακροπρόθεσμες δοκιμές ασφάλειας, καθώς επίσης δοκιμές σε ζωοτροφές έχουν δείξει ανησυχητικά αποτελέσματα για την υγεία. Μόνο μία μελέτη έχει δημοσιευθεί για τις άμεσες συνέπειες στους ανθρώπους της διατροφής με Γ.Τ. τρόφιμα . Σε αυτήν, διαπιστώθηκαν απρόσμενες συνέπειες για τα βακτήρια του εντέρου, ωστόσο ποτέ δε συνεχίστηκε.

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο ισχυρή τεχνολογία ο κόσμος έχει γνωρίσει ποτέ, και αυτό είναι που ανέπτυξε γρήγορα με σχεδόν δεν πίστευα καθόλου να τις συνέπειές του.» Dr Suzanne Wuerthele, Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ (EPA) τοξικολόγος

7. λαθραίοι Γ.Τ.Ο. στις ζωοτροφές χωρίς τη συγκατάθεση των καταναλωτών

Κρέας, αυγά και γαλακτοκομικά προϊόντα από ζώα που εκτρέφονται με εκατομμύρια τόνους Γ.Τ. ζωοτροφών που εισάγονται στην Ευρώπη χωρίς να φέρουν επισήμανση. Μελέτες έχουν δείξει πως όταν ζώα τρέφονται με Γ.Τ. φυτά, το Γ.Τ. υλικό μπορεί να εμφανιστεί στα προϊόντα. Όπως τα Γ.Τ. τρόφιμα έχουν αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την υγεία των ζώων, η κατανάλωση Γ.Τ.Ο. μέσω αυτού του «λαθραίου» τρόπου μπορεί να επηρεάσει την υγεία των καταναλωτών.

8. Κανείς δεν παρακολουθεί τις επιπτώσεις των Γ.Τ. τροφίμων στην υγεία

Υποστηρίζεται ότι οι Αμερικανοί εδώ και χρόνια καταναλώνουν Γ.Τ. τρόφιμα χωρίς αρνητικές συνέπειες στην υγεία τους. Ωστόσο όλα αυτά τα τρόφιμα κυκλοφορούν χωρίς σήμανση στις ΗΠΑ και κανείς δεν έχει παρακολουθήσει τις συνέπειες. Με άλλα νέα τρόφιμα όπως εκείνα των τρανς-λιπαρών οξέων, είχε πάρει δεκαετίες για να συνειδητοποιήσουμε πως είχαν προκαλέσει εκατομμύρια πρόωρους θανάτους .

9. Γ.Τ.Ο. και μη-Γ.Τ.Ο. δεν μπορούν να συνυπάρξουν

Η μόλυνση με Γ.Τ.Ο. των συμβατικών και βιολογικών τροφών αυξάνεται. Μια μη εγκεκριμένη Γ.Τ. ποικιλία ρυζιού που καλλιεργήθηκε για μια μόνο χρονιά στο πλαίσιο πειραμάτων σε πειραματικούς αγρούς βρέθηκε να έχει μολύνει ευρέως την παραγωγή ρυζιού και τα αποθέματα σπόρων στις Η.Π.Α. Στον Καναδά, η παραγωγή βιολογικής ελαιοκράμβη έχει ουσιαστικά καταστραφεί λόγω της επιμόλυνσης με αντίστοιχες Γ.Τ. ποικιλίες. Στην Ισπανία, μια μελέτη έδειξε ότι το Γ.Τ. καλαμπόκι «έχει προκαλέσει δραστική μείωση της βιολογικής καλλιέργειας καλαμποκιού κάνοντας πρακτικά αδύνατη τη συνύπαρξη τους» .

Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε μια παγκόσμια παραγωγή τροφίμων που είτε θα βασίζεται στους Γ.Τ.Ο. είτε όχι

«Αν σε κάποιους ανθρώπους δοθεί η δυνατότητα να επιλέξουν να καλλιεργούν, να πωλούν και να καταναλώνουν Γ.Τ. τρόφιμα, σύντομα κανείς δεν θα μπορεί να έχει την επιλογή σε τρόφιμα, ή σε μια βιόσφαιρα, απαλλαγμένη από Γ.Τ.Ο.. Είναι ένας τρόπος επιλογής, ακριβώς όπως και η εισαγωγή κουνελιών ή ειδών βατράχων στην Αυστραλία: Μόλις αυτό γίνει, δεν μπορεί κατόπιν να αναστραφεί.» Roger Levett, ειδικός στη βιώσιμη ανάπτυξη .


10. Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τις εταιρείες

Οι μεγάλες εταιρείες βιοτεχνολογίας που προωθούν τα Γ.Τ. τρόφιμα τους, έχουν ένα τρομακτικό ιστορικό τοξικής μόλυνσης και δημόσιας εξαπάτησης .Οι Γ.Τ.Ο. τους είναι ελκυστικοί για το λόγο ότι μέσω των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας τους επιτρέπεται ο μονοπωλιακός έλεγχος της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων. Παρενοχλούν και εκφοβίζουν αγρότες μόνο και μόνο για τα «έγκληματα» της φύλαξης πατενταρισμένων σπόρων ή της «κλοπής» πατενταρισμένων γονιδίων- ακόμα και αν αυτά τα γονίδια βρέθηκαν στα χωράφια των γεωργών μέσω τυχαίας μόλυνσης από τον άνεμο και τα έντομα .

«Οι αγρότες που έχουν διωχθεί για τους ΓΤΟ για τους ιδιότητα, που δεν είχαν αγοράσει, δεν θέλουν, δεν θα χρησιμοποιεί και δεν μπορεί να πουλήσει» – Tom Wiley, γεωργός, Βόρεια Ντακότα .

213861